Nevermore

Roman over een naamloze vrouw die na de dood van een vriendin naar Dresden reist om het middendeel ‘Time Passes’ uit Virginia Woolfs To the Lighthouse te vertalen. Vanuit dit vertaalproces ontstaan reflecties op vergankelijkheid, rouw, vernietiging en herstel. Daarbij komen uiteenlopende voorbeelden aan bod, waaronder Tsjernobyl, de High Line in New York, het bombardement op Dresden, een herdenkingsrequiem, de evacuatie van Foula, zeegezichten van Hiroshi Sugimoto, Debussy’s ‘La cathédrale engloutie’ en een gelijknamige schilderijenserie van Ceri Richards. Vertalen verschijnt als een poging tot herstel binnen een context van verval en nieuw begin.