Niemand gaat alleen dood

Non-fictie over veranderende opvattingen rond sterven en levenseinde in de voorbije eeuw. De tekst verbindt de afname van religieuze kaders en geloof in een hiernamaals met vergrijzing, vereenzaming en een langer stervensproces dat gepaard kan gaan met slijtage, depressie en ontluistering. Vanuit een persoonlijke beschrijving van verval onderzoekt de tekst de spanning tussen brede steun voor de euthanasiewet, de wens om regie te houden over het eigen levenseinde en de terughoudendheid om anderen daadwerkelijk bij sterven te helpen. Centraal staat een pleidooi om sterven bespreekbaar te maken en de morele gevolgen voor nabestaanden onder ogen te zien.