Wit verdriet, zwart verdriet

Deze historische non-fictietekst reconstrueert het oorlogsverleden van tante Marie in de Vlaamse Ardennen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vanuit de executie van Leo Vindevogel, oorlogsburgemeester van Ronse van 1941 tot 1944, onderzoekt de verteller hoe lokale bestuurders hun inwoners konden haten en de bezetter dienen. Een afschrift van een brief over de verdwenen broer Robert vormt een aanleiding om Marie’s geschiedenis en de gevolgen van collaboratie te ontrafelen. Centraal staan de impact van oorlog op een familie, de zoektocht naar verdwenen lotgevallen en de vraag hoe ideologische overtuiging tot verraad en medeplichtigheid leidt.