Het geheugen van een huis

Poëtische tekst in zeven in elkaar overlopende cycli over tijd en vergankelijkheid. Centraal staat een uiteenvallende werkelijkheid waarin de samenhang tussen woning en bewoner wordt verbroken, met ontreddering en ontheemding als gevolg. De tekst verbindt het nabije, het eigen huis, met situaties ver weg waar oorlogen steden verwoesten en bewoners tot een nomadisch bestaan dwingen. Voor verjaagden nemen stationshallen, tenten en boten de plaats van een woning in. Voor de dichter fungeert taal als blijvend huis en als tegenwicht tegen geweld.