Gaza op mijn hoofd

De Gazastrook, een brandend stipje in het Midden-Oosten, ongeveer even groot als ons plukje kust tussen Middelkerke en Knokke. U kent de naam wellicht van het nieuws. Van de strijd met Israël, of van oproepen zoals die van Gilad Sharon, zoon van, die in november 2012 schreef: 'We moeten heel Gaza platgooien. De Amerikanen hielden ook niet op na Hiroshima.'
Nochtans gaat het om mensen. En die staan centraal in dit epos van Inge Neefs. Anah, een jonge Palestijnse, neemt je bij de hand. 'Ghazza ala bali', verzucht ze. Vrij vertaald: 'Gaza op mijn hoofd.' Ze koestert het land maar vindt het leven een verdrukkend gevecht. Ook Mustafa, Heba en Ahmed krijgen een gezicht, samen met de schrijfster zelf, die als Belgische een jaar in de Gazaanse microkosmos
verbleef.
"Gaza op mijn hoofd" is een fijn staaltje literaire non-fictie over leven in een militair bezet en afgezonderd gebied, waar uitzichtloosheid jongeren naar het buitenland doet verlangen, over drones en F16's die onzichtbaar maar oorverdovend luid aanwezig zijn, over verzet maar ook over worstelen met culturele tradities, waterpijp met appelsmaak en de overweldigende aanbidding van FC Barcelona.