Architectuur en beschaving

Deze studie benadert architectuur en stedenbouw als maatschappelijke producten en onderzoekt de opkomst van ingenieurs als nieuwe klasse vormgevers aan het einde van de negentiende eeuw. De inzet van nieuwe materialen en productieprocessen hangt samen met de industriële revolutie en met een sterk vooruitgangsgeloof. Tegelijk ontstond een conflict met de gevestigde architect-kunstenaars, die sociaal en ideologisch uit een andere klasse kwamen. De tekst volgt hoe de denkwijze van ingenieurs doorwerkt in twintigste-eeuwse stadsuitbreidingen en blijvende invloed heeft op opvattingen over de gebouwde omgeving, vanuit een sociologisch perspectief in plaats van een kunsthistorische of esthetische benadering.