Het toneelensemble dat vergat dat het publiek écht was

Wittejassenculturen in ziekenhuizen, het sollicitatietheater, dure vakanties, de eindeloze stroom aan ‘likes’ en ‘goede reviews’ op sociale media, oftewel: de ratrace om macht, status, reputatie, prestaties en zogenaamd succes. In dit toneelstuk dat ‘de maatschappij’ wordt genoemd, worden kinderen al vanaf zeer jonge leeftijd meegezogen. Tegen de tijd dat zij volwassen zijn, volgt het gros van hen het script automatisch op en neemt het zijn rol in het toneelensemble definitief aan. Al jaren voelt het alsof ik van dit toneelstuk ongewild de enige toeschouwer ben.

Het gebrek aan authenticiteit in de wereld om mij heen dreef mij regelmatig tot complete wanhoop en existentiële eenzaamheid. Tot ik ontdekte dat ik hoogbegaafd en hoogsensitief ben. Dit verklaarde waarom ik dingen zie en voel die anderen simpelweg niet lijken op te merken. Daarna rees echter de vraag: hoe moet je een fijn leven leiden op een wereld vol toneelensembles die niet eens doorhebben dat ze toneelspelen?

In dit boek heb ik gepoogd om aan de hand van mijn persoonlijke ervaringen én mijn professionele blik als orthopedagoog:
- af te rekenen met de clichés rondom hoogbegaafdheid;
- narcistische dynamieken en gedrag in de maatschappij te analyseren;
- en te omschrijven hoe ik mijzelf staande probeer te houden in de huidige poppenkast zonder de verbinding met de wereld te verliezen.

Wat mij betreft is het van essentieel belang dat we onder ogen zien welke maatschappij we gecreëerd hebben en hoe we deze met elkaar in stand houden, zodat we deze collectief kunnen gaan veranderen. Opdat we in plaats van acteren ons steeds meer kunnen gaan richten op de essentie van ons bestaan, namelijk: het leiden van een fijn en gelukkig leven.

YUNA TIMMERMANS is orthopedagoog en ervaringsdeskundige. In 2021 schreef zij het boek Van autisme tot borderline, maar nooit écht gezien, waarin zij structurele misstanden in het zorgsysteem aankaartte. In haar nieuwe boek trekt zij die kritische blik door naar de maatschappij als geheel. Met haar scherpe analyse legt zij niet alleen de vinger op de zere plek, maar nodigt zij ook uit tot de noodzakelijke reflectie op onze moderne samenleving.