Men kan God niet denken

Beschouwende non-fictie over religieuze heroriëntatie in de westerse cultuur in een tijd waarin seculiere en godsdienstige ideologieën aan overtuigingskracht verliezen. De tekst benadrukt het autonome, schouwende vermogen van ieder individu en het onderscheid tussen geestelijk leven en godsdienstigheid. Centraal staan persoonlijke denkwegen, onafhankelijkheid, verantwoordelijkheid en de aanvaarding van het onaffe. Ook wordt gesteld dat geen staat, wetenschap of godsdienst het levensmysterie kan opeisen. De verwijzing naar Griekse tragedieschrijvers situeert deze problematiek mede in een lange intellectuele traditie.