'Geen enkel Duits kind heeft recht op leven'

Een autobiografisch relaas over Elisabeth, die eind 1948 als driejarige bij haar Duitse grootouders werd weggehaald en in Nederland met anti-Duitse vijandigheid werd geconfronteerd. Vanuit schuld, afwijzing en vragen rond de Holocaust zoekt zij naar oorzaken en betekenis. Later engageert zij zich in organisaties en zelfhulpgroepen voor kinderen van de oorlog, nazikinderen en half Duitse mensen, onder meer in Brabant, Wuppertal en rond KOMBI. Centraal staat haar innerlijke spanning tussen een Duitse en Nederlandse achtergrond, het taboe op oorlog en Holocaust, en haar streven om vooroordelen te bestrijden en verbinding tussen beide landen te bevorderen.