Van veeartsenij naar diergeneeskunde

Historische non-fictie over de ontwikkeling van de Nederlandse veterinaire praktijk in de tweede helft van de twintigste eeuw, gebaseerd op ongeveer 120 interviews met vee- en dierenartsen die tussen 1950 en 1985 werkzaam waren. De tekst beschrijft hoe sociaaleconomische, politieke en technologische veranderingen de maatschappelijke positie van de dierenarts en de inhoud van het werk beïnvloedden. Aan bod komen georganiseerde dierziektebestrijding, productiegroei in de veehouderij, diergezondheid, volksgezondheid, toenemende aandacht voor dierenwelzijn, de groei van medische zorg voor gezelschapsdieren en paarden, en de toename van veterinaire studenten, waaronder steeds meer vrouwen.