Slechthorendheid

Persoonlijk non-fictieverslag over slechthorendheid en doofheid. De tekst beschrijft hoe de schrijfster vanaf haar geboorte slechthorend was, steeds dover werd en na zestig jaar een cochleair implantaat kreeg, waardoor haar gehoor met 40% verbeterde. Daarnaast gaat het over onbegrip rond auditieve beperkingen, communicatieproblemen en adviezen om de communicatie te verbeteren. Ook bevat de uitgave informatie over de dovenschool van Guyot, waar de schrijfster als kind naartoe ging, en over Kentalis. Verder wordt vermeld dat er al in de 19e eeuw aandacht was voor doven en maatregelen werden genomen om uitsluiting te voorkomen.