Wat een rare kwast

Persoonlijke, humoristisch getoonzette epistels die ontstaan tijdens het schilderen in een context van eenzaamheid en afdwalen van gedachten. De tekst verbindt het schrijfproces aan de schilderpraktijk en aan een terugkerende gewoonte om een penseel in de mond te houden, eerst gezien als mogelijk restant van afkickverschijnselen na het stoppen met roken. Later wordt die gewoonte gepresenteerd als aanleiding voor de schrijfsels. De ik-figuur reflecteert daarbij ironisch op het beeld van zichzelf als zonderling.