Ik wil geen porseleinen dagen breken

… woorden wikken en wegen hun waarde

zonder landkaart als pelgrims op stap

naar deze of gene onbetreden leegte

hun verhalen vullen de harten van wie luistert

wie een woord aardig vindt

raapt het op, draait het rond in zijn hand

houdt het tegen zijn oor, likt eraan als een kind

aan een toverbal, verwonderd om de draagkracht

van lange blonde haren in een torenkamer ...

(uit: Als de tijd zich rijp acht)