De Republiek der Letteren

Non-fictie over de Republiek der Letteren als virtuele gemeenschap van geletterden en geleerden sinds Erasmus tot het midden van de achttiende eeuw. De tekst beschrijft een voornamelijk West-Europees netwerk dat nationale en confessionele grenzen wilde overstijgen en een gemeenschappelijke taal gebruikte, eerst Latijn en later steeds vaker Frans. Binnen deze gemeenschap bestonden meerdere culturele centra, met een vooraanstaande rol voor Frankrijk en de Noord-Nederlandse Republiek. Centraal staat hoe contacten ontstonden via universitaire ontmoetingen, correspondentie en boek- en tijdschriftpublicaties, en hoe het ideaal van een harmonieuze republiek in de praktijk vaak utopisch bleef.