De wolf van Putten

Psychologische horror in een dorp waar zwijgen en collectieve medeplichtigheid het dagelijks leven bepalen. Annemiek merkt onverklaarbare patronen op, zoals verschijnende knopen en verdwijnende sporen. Wanneer haar man ’s nachts verdwijnt en terugkeert met modder aan zijn voeten en vreemde woorden, ontdekt ze dat het dorp al generaties lang oude rituelen, tellingen en afspraken volgt uit noodzaak. Haar zoektocht maakt duidelijk dat de dreiging niet eenduidig of rechtstreeks te bestrijden is, maar schuilt in stilte, wegkijken en gedeelde keuzes. De tekst verbindt psychologische horror met Nederlandse folklore en een beklemmende dorpsgemeenschap.