Het boek ik

Experimentele roman uit 1951 die zich laat omschrijven als een dubbel reisverhaal: een tocht langs betekenisvolle plekken uit de jeugd en een rondgang langs universele thema’s als geloof, hoop en liefde. De tekst vormt een associatief geheel van autobiografie en scheppingsverhaal, met de veelvuldige betekenis van het woord ‘ik’ als centraal uitgangspunt. Vorm en taal zijn nadrukkelijk experimenteel: woordklankspelletjes, opvallende stijlfiguren, bewust ontspoorde zinnen, afwisselende typografieën en gebruik van meerdere talen. Plot, rode draad en een eenduidige hoofdpersoon worden expliciet ter discussie gesteld.