Je mag mij altijd bellen

Persoonlijke non-fictie over rouw en weduwschap na het vroege overlijden van een partner. De tekst beschrijft een periode van ontreddering, verlies en afhankelijkheid van steun van anderen, maar ook frustratie over afstandelijke of passieve vormen van medeleven. Centraal staat de ervaring dat rouw het dagelijks functioneren en denken diep doordringt, terwijl de afwezige partner in gedachten en gewoonten aanwezig blijft. Na honderden dagen volgt geleidelijk herstel en herwonnen levenslust. De nadruk ligt op de innerlijke beleving van verlies, de omgang met verdriet en de behoefte aan werkelijke steun.