De nacht brengt vreemde uren

De kiem van troostend inzicht zat veertig jaar in een doos geborgen: nachtelijke ontboezemingen, puberale uitspattingen, onbestemde liefdeskrabbels en onaffe verzen. Tot oude Bostoen en jonge Peter dit amalgaam tegen het licht hielden, en lieten groeien.

Een oefening in verdwalen werd een queeste naar waarheid in schoonheid, en schoonheid in waarheid. Uitkomst is een symbiotisch dualisme, waarrond liefdevol een huis werd opgetrokken.

In de ondergrondse gewelven daarvan trekt dit schrijversduo zichzelf op flessen, gedistilleerd door het leven.