Een Heerlense ziel

Uitgegeven dagboekfragmenten van de jonge Jef Oostwegel uit 1933 en 1934 tonen het dagelijks leven van een puber in een katholieke omgeving. De aantekeningen gaan over kerkbezoek, school, leraren, vakantie, vriendschappen, bioscoopbezoek en verliefdheid op meisjes. Ook zijn belangstelling voor film komt geregeld terug, met notities over titels, acteurs en eigen oordeel. Een terugkerende lijn is zijn twijfel over het dagboek zelf: hij vindt de dagelijkse notities soms eentonig en ergert zich aan zijn eigen geschrijf. De tekst wordt gepresenteerd als tijdsbeeld van jongeren in de vroege twintigste eeuw.