Niemand blijft het langst

Poëzie waarin ontroering, surrealisme, verontrusting en herkenning samenkomen. De gedichten tonen een melancholieke, muzikale reflectie op de huidige tijd en verbinden persoonlijke gevoelens met bredere existentiële spanning. In de aangehaalde regels verschijnen vijandige liefde, verwarring in relaties, moeite met loslaten, angst, de pandemie en confrontaties met geboorte en sterven. Dichten wordt voorgesteld als een vorm van zelfverlossing of genade. De kern ligt bij emotionele ontregeling, kwetsbaarheid en de zoektocht naar betekenis in een onrustige contemporaine context.