Verre van evenwichtig

Filosofisch werk over momenten waarop gangbare denkkaders instorten en plaatsmaken voor een nieuw begrip van mens en werkelijkheid. Vanuit Heraclitus en Descartes wordt een lijn getrokken naar de ineenstorting van een universalistische betekeniswereld onder invloed van darwinisme en thermodynamica. Centraal staat de vraag of filosofie deze omwenteling kan doordenken, terwijl ook haar eigen grondslagen worden geraakt. De mens verschijnt daarbij als energieverwerkend organisme waarvoor harmonie de dood betekent. De periodieke buitensporigheid van het denken wordt voorgesteld als kenmerkend voor Europa.