België in alle staten

De Vlaamse verzuchting voor gelijkberechtiging van de eigen taal resulteerde in 1970 in
een federale staatsstructuur. Deze structuur is steeds fragiel gebleven en op federaal vlak
een doelmatige beleidsploeg vormen is geen sinecure. Dit congenitaal antagonisme wordt
nog verhevigd door de opsplitsing van de nationale partijen.
Toch blijft het Belgische staatsbestel taai standhouden, ondanks een verdoorgedreven
overdracht van bevoegdheden naar de deelgebieden. De auteur betoogt dat deze paradox
haar verklaring vindt in de centrale rol en ligging van Brussel. Dit derde Gewest vormt
steeds meer een knooppunt tussen de twee grote taalgemeenschappen, waarbij de
herwaardering van het Nederlands opmerkelijk is. Bovendien zijn noch Vlaanderen noch
Wallonië bereid ‘Brussel los te laten’. Vervolgens ontleedt de auteur de meest prangende
probleemdossiers: confederalisme, het dispuut over de financiële transfers tussen de
Gewesten en de vraagstelling en de alternatieven inzake economisch, fiscaal en sociaal
federalisme. In het licht van de conclusies uit deze analyse, schetst hij tot slot enkele
beleidsoriëntaties, die tot een meer volwassen federaal samenleven kunnen bijdragen.
Sylvain Plasschaert, econoom, is erehoogleraar van Universiteit Antwerpen en
KULeuven. Hij was ook lid van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven, van de Sociaal-
Economische Raad van Vlaanderen en van de Hoge Raad van Financiën.