Enkele reis Sobibor

Persoonlijk-historische reconstructie rond de deportatie van de grootmoeder van de verteller op 5 maart 1943. Tijdens de treinreis van Amsterdam naar Sobibor gooit zij briefkaarten uit de trein, waarin zij beschrijft wat zij ziet, voelt en denkt terwijl zij op zoek is naar haar 23-jarige zoon, die zij in een werkkamp hoopt te vinden. Achtenzeventig jaar later worden deze kaarten teruggevonden bij het ontruimen van het ouderlijk huis. De tekst draait om het hoorbaar maken van haar stem en om herdenking van haar lot tijdens de Shoah.