Morren tegen de sterren

Poëzie waarin een sprekende figuur de kwetsbaarheid en nietigheid van de mens verwoordt. De verzen combineren erbarmen met een helder besef van de beperkte werking van schrijven, dat wordt voorgesteld als een vorm van vergeefs verzet. Tegelijk blijft de taal sensueel en klankrijk. Centraal staan het verlangen om te herstellen wat beschadigd is, de ervaring van ontgoocheling en vervreemding, en het besef dat de huidige tijd alleen nog ‘rare jaren’ voortbrengt. Ook de afstand tot een oorspronkelijk begin en het mislukken van blijvende verbondenheid spelen een belangrijke rol.