Huidhonger

Non-fictie over het gemis aan lichamelijke nabijheid na partnerverlies, met nadruk op rouw, alleen leven en liefdesverlies. Tegen de achtergrond van de coronacrisis onderzoekt de tekst de behoefte aan aanraking, fysieke troost en geruststelling als primaire levensbehoefte. De makers vertrekken vanuit eigen verlieservaringen en spreken met gescheiden mannen en vrouwen, weduwen en weduwnaars, aangevuld met gesprekken met deskundigen uit onder meer seksuologie, psychologie, eenzaamheid en massage. Centraal staan verlangen naar contact, de drempel om die behoefte uit te spreken en de relatie tussen aanraking, troost en emotioneel gemis.