Reis naar het einde van de nacht

Roman over Bardamu’s uitzichtloze omzwervingen door een absurde maatschappij. Tijdens de Eerste Wereldoorlog ervaart hij de waanzin van collectief geweld. In Afrika wordt hij geconfronteerd met hebzucht en botheid van blanke kolonisten, in New York met diepe eenzaamheid in een kille, verstedelijkte omgeving, en in Parijs met zijn machteloosheid als arts tegenover achterdocht, bekrompenheid en egoïsme. De tekst verbindt deze episodes tot een cynische aanklacht tegen oorlog, koloniale verhoudingen, urbanisatie en sociale mechanismen waarbij steeds dezelfde groepen de gevolgen dragen.