Komeet ping pong

Poëziebundel waarin beweging, zelfwaarneming en representatie centraal staan. De tekst verbindt twee vormen van beweging: die van een binair balletje en die van een ogenschijnlijk vrij bewegende steenklomp, door de oude Grieken aangeduid als ‘een langharige ster’. In de geciteerde verzen verschijnen beelden van kaartenhuizen, borduurwerk, naaktheid, afwezigheid en een kamer boven de haard. De centrale vraag is of men de eigen baan beschrijft of die van een ander. De bundel heeft een speelse toon en verkent daarmee de verhouding tussen zelfbeeld, observatie en beschrijving.