De symfonie van onvrede

Politiek-maatschappelijke non-fictie over de samenhang tussen de opkomst van radicaal-rechts en de afbraak van publieke voorzieningen. Vertrekkend vanuit een familiegeschiedenis op het platteland in Overijssel eind jaren tachtig beschrijft de tekst hoe economische druk, Europese regels en terughoudende banken het boerenbedrijf ondermijnden, terwijl ziekenhuizen, politiebureaus, postkantoren, streekvervoer en scholen verdwenen. Op basis van eigen onderzoek in het Verenigd Koninkrijk, Nederland, Italië, Frankrijk en Duitsland wordt dit geplaatst in een breder Europees patroon van afnemend politiek vertrouwen en groeiende onvrede wanneer de staat zijn nabijheid verliest.