De Stalenburg

Literaire non-fictie over Paulien, die ruim een halve eeuw later met haar broers terugkeert naar het ouderlijk huis De Stalenburg, bij Zeist. De terugkeer roept herinneringen op aan een jeugd in een extreem sobere, anti-materialistische omgeving, gevormd door spirituele groei, werk voor de goede zaak, biologisch-dynamische maaltijden, de Vrije School en een sterk onderscheid tussen ‘wij’ en ‘zij’. Vanuit deze terugblik maakt ze de balans op van de idealen waarmee ze opgroeide: welke ze wil doorgeven en welke ze als belastend of schadelijk ervoer. Haar losmaking van de antroposofie wordt beschreven als bevrijding.