Optimisme als opdracht

Persoonlijk getinte non-fictie waarin Jo Ritzen terugblikt op zijn traject van jeugd in het naoorlogse Limburg naar functies in de Haagse politiek, het hoger onderwijs en internationale samenwerking. De tekst situeert deze terugblik tegen grote maatschappelijke veranderingen in Nederland en daarbuiten, met aandacht voor onderwijsvernieuwing, kennisuitwisseling en economische bloei. Centraal staat de spanning tussen maatschappelijke vooruitgang enerzijds en marktdenken, consumentisme, wantrouwen en ecologische achteruitgang anderzijds. De kernvraag is hoe de keuzes van zijn generatie moeten worden beoordeeld en of het anders had gemoeten.