Denkend aan Indonesië

Non-fictie over de postkoloniale verhouding tussen Nederland en Indonesië, tachtig jaar na Soekarno’s onafhankelijkheidsverklaring. De tekst onderzoekt het contact tussen Oost en West als beladen door schuldgevoel en ongemak, en richt zich op de culturele afstand tussen beide landen. Daarbij worden persoonlijke ervaringen in Indonesië verbonden met de vlucht van een schoonvader van Jakarta naar Nederland en met het leven van Jeanne van Diejen, die van 1920 tot 1957 op de Molukken woonde en zich inzette voor de lokale bevolking. Centraal staat de vraag hoe cultuurverschillen kunnen worden overbrugd.