Eva

Roman uit 1927, opgezet als een openhartig zelfportret en biecht in voortdurende dialoog met een alter ego. Centraal staat een bijzondere jonge vrouw die zich losmaakt van haar afkomst en van het geloof waarmee ze opgroeide, om een eigen weg te zoeken. De tekst verbindt die ontwikkeling aan de opvatting dat de zin van het bestaan ligt in strijd met de omgeving en in innerlijke zelfstrijd. Kernpunten zijn persoonlijke emancipatie, breuk met herkomst en religieuze achtergrond, en de zoektocht naar een zelfstandige levensrichting.