Moeder & dochter(s)

Ze kwam niet om te blijven.
Ze kwam om te sterven.

Tweeëntwintig dagen lang woonde mijn moeder bij mij.
Tweeëntwintig dagen waarin de tijd vertraagde,
waarin het leven zich terugplooide tot de essentie:
zorgen, wachten, waken — en samen zijn.

Haar lichaam liet los.
Haar geest dwaalde.

Ze beweerde dat ze al dood was.
En bleef toch leven.
En ergens daartussen
in die serene absurde ruimte
vonden wij elkaar opnieuw.

In verwarring en herhaling.
In kleine zinnen zonder betekenis.
In onverwachte helderheid.
In humor, waar je die niet meer verwacht.

Dit is geen verhaal over sterven alleen.
Het is een verhaal over wat er gebeurt
wanneer rollen verschuiven,
wanneer een dochter haar moeder draagt,
en tegelijk zichzelf ontmoet.

Een nieuwe vorm van nabijheid.
En de vreemde, soms ontroerende realiteit
van samen wachten op het einde.

Een eerlijk, teder en ongefilterd verhaal
over liefde, loslaten
en de kunst van aanwezig zijn
wanneer er niets meer te doen valt.