Lucia Bru

De afgelopen dertig jaar heeft Lucia Bru (1970, Brussel) een beeldhouwpraktijk ontwikkeld die geworteld is in een experimentele benadering van materialen - papier, kristal, porselein, cement en gips - waarin geometrie en toeval samenkomen om structuren te vormen die tegelijk minimalistisch en complex zijn. De kubussen, kooien, roosters, vierkanten en zelfs spiegels die de belangrijkste 'families' van haar werk vormen, ontstaan als het empirische resultaat van doelbewuste ingrepen en de grillige reacties van de materialen. Aandachtig voor de reacties van de materialen die ze onderzoekt via een creatief proces dat openstaat voor toeval, positioneert de beeldhouwster zichzelf als een gesprekspartner voor een minerale wereld waarvan ze de handelingsvrijheid, het geheugen en de verrassende vloeibaarheid erkent, en die ze openstelt voor het organische, het dierlijke en het menselijke. Door middel van tekenen, fotografie en video probeert Lucia Bru de fragiele en vluchtige aanwezigheid van een ademhaling, een reflectie, een plooi, een kromming, een holte of een schaduw tastbaar te maken. Diezelfde aandacht voor de schets - van nature kwetsbaar - heeft haar er al sinds haar beginjaren toe gebracht elke poging te bewaren op de planken van haar atelier, waardoor geleidelijk een levend en vitaal archief van haar eigen werk is ontstaan. Deze experimenten - even discreet als verrassend - waarvan de compositie doet denken aan Eva Hesses beroemde Test Pieces, bieden zowel een retrospectief als een vooruitblik op het werk van Lucia Bru.