EEN BOTERZACHT LAND

Persoonlijke, autobiografische reflectie op een gedicht dat bij de geboorte in 1943 werd geschreven door een oom. De ik-figuur herinnert zich enkele raadselachtige regels over ‘dodenslaap’ en ‘esculaap’, vernietigde het originele document uit boosheid en kijkt er bijna vierentachtig jaar later opnieuw op terug. In het licht van twee zware depressies in 2000 en 2020 krijgt de tekst voor hem een bijna mystieke betekenis. Hij vermoedt dat genezing of hulp gestalte kreeg via de boekjes die hij in eigen beheer maakt, en verbindt dat met religieuze devotie rond de Zoete Lieve Vrouwe van den Bosch.