Anti-Habermas

Filosofisch essay dat het denken van Jürgen Habermas systematisch en polemisch herleest. Centraal staat de kritiek op communicatieve rationaliteit, consensus en deliberatieve democratie. De tekst stelt dat communicatie niet noodzakelijk tot overeenstemming leidt, maar ook misverstand, conflict en uiteenvallen kan voortbrengen. Daarnaast wordt gewezen op een technocratische tendens en op taalgebruik dat het eigen ideaal van redelijkheid ondermijnt. Daartegenover plaatst de tekst een andere denklijn, geïnspireerd door Adorno en andere dissensusdenkers, als correctie op een kritische theorie die de weerbarstigheid van het sociale niet uit het oog verliest.