Alles is grappig, dus niets

Essaybundel met filosofische reflecties over de betekenis van lachen in een tijd van alomtegenwoordige ironie, voortdurende deelcultuur en afnemende ernst. De tekst onderzoekt humor niet als onschuldige vreugde, maar als symptoom van cultureel verval. Lachen verschijnt als grenservaring, machtsinstrument en esthetisch fenomeen, terwijl de centrale vraag is of humor nog verzet kan zijn of vooral verdoving en neutralisering geworden is. Vanuit een diagnose van de hedendaagse tijd wordt onderzocht wat het betekent dat men blijft lachen terwijl alles op afstand lijkt te staan en niets nog werkelijk op het spel staat.